Bekijk de galerij In beeld: In de (juiste) plooi

In beeld: In de (juiste) plooi

Nieuwbouw open, Reportages

Hoe omzeil je het massieve effect van een imposant wit blok? Architect Olivier Fourneau splitste de gevels op door het volume een lichte knik te geven en verzachtte zo de architectuur, die heel natuurlijk in de plooien van het steile terrein is genesteld.

Om bij het huis van Clara en Julien te geraken, moet je het steile pad beklimmen dat is uitgegraven in de heuvel waarop hun beboste perceel ligt. Dat stukje bos is een aangename verrassing. Een verademing op een steenworp afstand van de industriezone aan de rand van Luik.

De weinige huizen langs de weg, die uit verschillende periodes dateren en hoegenaamd geen architectonische uniformiteit vertonen, staan in contrast met dit eigentijdse project dat als een uitkijkpost in het landschap staat. “Ik maakte een eerste volume, met een eenvoudige vorm om te kunnen besparen op het budget, die in het hellend terrein paste”, vertelt architect Olivier Fourneau. 

Netjes geplooid 

Het witte volume is best imposant, maar niet massief. Hoe de architect daarin geslaagd is? Door het gebouw te plooien! Dankzij die slimme architecturale ingreep lijkt het gebouw lichter en krijgt het bovendien een uniek karakter. De vouw in het parallellepipedum breekt de lengte van de gevels: zo ontstaan er als het ware twee voor- en twee achtergevels.

Ook van binnenuit biedt die lichte knik onverwachte perspectieven. “Vanuit de keuken heb je een mooi schuin zicht door het raam van de woonkamer dat je niet zou hebben als de gevel recht was”, zegt de eigenares.

Mooie uitzichten

De aandacht voor openingen fungeert duidelijk als leidraad. “Het eenvoudige karakter van het huis komt ook tot uiting in de manier waarop we met de openingen zijn omgegaan”, zegt Olivier Fourneau. “Aan de tuinzijde had ik een heel open perspectief voor ogen, zonder inkijk, en eerder ingelijste uitzichten aan de voorkant, om de intimiteit te bewaren.”

In de leefruimtes zijn dus enkele royale horizontale doorkijken aangebracht, ook om te vermijden dat de bewoners zich opgesloten zouden voelen in het ingegraven terrein. En toch telt de woonkamer slechts twee ramen: een vast kozijn en een groot schuifraam. “In plaats van meerdere – kleinere – openingen te voorzien, hebben we ze opgevat als globale entiteiten die het basisvolume doorprikken op een manier die tegelijk frank en bescheiden is.”

Zelfs op het laagste niveau, dat tegen de heuvel aanleunt, zorgt de opening naar de tuin boven aan de trap ervoor dat de ingang wordt opengetrokken en meer licht krijgt. Het hele huis rijgt trouwens de uitzichten naar buiten aan elkaar. Ze geven het ritme van de verticale circulatie aan en brengen leven in elke ruimte. 

Ontwerp Olivier Fourneau

Tekst Marie Delooz
Foto’s Caroline Dethier

Lees de volledige reportage in het aprilnummer van Ik ga Bouwen (nr. 429)

Niet gevonden wat je zocht?

Probeer het nogmaals in onze zoekmachine.

Gerelateerde artikels