Bekijk de galerij In beeld: Wie het glazen schoentje past

In beeld: Wie het glazen schoentje past

Renovatie, Reportages

Dit huis uit de jaren 1960 onderging een volledige metamorfose … of toch bijna. De ongewijzigde voorgevel geeft immers niets prijs van de gedaanteverwisseling die zich aan de achterzijde van het gebouw voltrok, waar een glazen aanbouw van twee verdiepingen hoog deze ouderwetse rijwoning een nieuw elan geeft.

Marie en Julien wonen al enkele jaren in een appartement in het centrum van Brussel wanneer ze op zoek gaan naar een huis dat meer plaats zou bieden aan hun groeiende gezin. Ze richten hun blik op een gemeente in de buurt van het Zoniënwoud, die hen na aan het hart ligt. Een vriendin, die in die buurt woont, wijst hen op een leegstaande bel-etagewoning uit de jaren 1960. Het huis lijkt te wachten op nieuwe bewoners, maar… is niet te koop. Marie en Julien besluiten echter door te zetten en gaan op zoek naar de eigenaars, die uiteindelijk instemmen met de verkoop. 

De nieuwe eigenaars vragen de architecten van bureau AUXAU het pand van boven tot onder te renoveren. Op het programma: een hedendaags interieur en een uitbreiding voor een paar vierkante meters extra. 

Verbinding met de tuin 

Het voornaamste doel van de transformatie was de leefruimtes te linken aan de tuin. Ze hadden geluk. “De gemene muren zaten aan beide kanten van de woning dieper in de tuin. We konden de achtergevel daardoor over twee niveaus verder naar achter trekken”, legt architect Cédric Callewaert uit. Door de kelders en de garage in oppervlakte te verkleinen, ontstond er voldoende ruimte om de keuken en de eetkamer op tuinniveau te installeren. Dankzij de dubbele hoogte van de uitbreiding krijgt ook de woonkamer op de bel-etage meer ruimte. 

Langs de nieuwe, volledig beglaasde gevel, verbindt een vide de drie functies. Zo ontstaat er niet alleen een vorm van interactie tussen keuken en eetkamer op het gelijkvloers en de zithoek op de verdieping, maar ook een royaal gevoel van ruimte. Als kers op de taart is in de vide nog een klein plateau opgehangen: een leeshoekje met uitzicht op de eetkamer.

Optimalisatie van de ruimte

Het idee om alles uit de bestaande ruimte te halen, is een leidmotief op elke verdieping. Zo werd het meubilair, dankzij nauwkeurig timmerwerk, subtiel in de architectuur geïntegreerd. Op het gelijkvloers, bijvoorbeeld, strekt een lange kastenwand zich uit van aan de ingang tot onder de trap in de uitbreiding.

Een ander voorbeeld van integratie is de trap naar de slaapkamers op de eerste verdieping. Die zit vervat in een ‘box’ die verschillende functies verzamelt. “In dat blok hebben we naast de trap ook een hoekhaard, een tv-hoek, een barmeubel, een boekenkast en opbergruimte voor speelgoed geïntegreerd. Zo wonnen we heel wat plek”, zegt de architect. Met een schuifdeur kan je de doorgang naar de verdiepingen afsluiten, en de slaapkamers dus afzonderen van de leefruimte. Als je deze deur dichtschuift, komt er nog een deur tevoorschijn! Die geeft toegang tot een bergruimte die de kinderen maar al te graag gebruiken als verstopplaats. 

Er zit wel meer verborgen in de box. Door in de zithoek – in hetzelfde vlak als de hoekhaard – het paneel open te schuiven, wordt het televisiescherm zichtbaar. In de lange zijde van het meubel zit een bar verborgen achter een wit paneel. In dit klein salonnetje kan je dus rustig ontspannen met een glas in de hand en een uitzicht op de vlammen. Een houten wand, perfect uitgelijnd met het trapblok, bakent dit plekje subtiel mee af.

Ontwerp Architectenbureau AUXAU

Tekst Marie Delooz
Foto’s Laurent Brandajs

Lees de volledige reportage in het aprilnummer van Ik ga Bouwen (nr. 429)

Niet gevonden wat je zocht?

Probeer het nogmaals in onze zoekmachine.

Gerelateerde artikels