Bekijk de galerij

In het schijnsel van de claustra’s

Renovatie open

In het centrum van een Ardens dorpje onderging een gebouw uit de achttiende eeuw een ingrijpende en ultramoderne facelift.

KRACHTLIJNEN1. Het gebruik van gesloten elementen, van ‘boxen’ die de intieme vertrekken herbergen en waaruit de leefruimten voortvloeien. 2. Het eerherstel voor een schuur, nu een licht en ruim volume. 3. De gestileerde stijl, volgens het ‘less is more’-principe van de Duitse architecte Mies van der Rohe.

ARCHITECTNicolas Duvivier

Een gebouw uit vroegere tijden met een schuur, een woonhuis en een stalling: daarmee kon de architect met de grootste zorg aan de slag. Bedoeling was het project enige luister te verlenen, zij het in perfecte harmonie met de locatie. Architect Nicolas Duvivier kreeg vrijwel carte blanche om, op vraag van de eigenaars, werk te maken van openheid, licht en modernisme.

Tegelijk moest het cachet van de meer dan 200 jaar oude hoeve worden gevrijwaard.

Kleine stenen huisjesOm aan de stedenbouwkundige vereisten te voldoen moesten een aantal details worden aangepast. Toch bleef de oorspronkelijke geest van het project grotendeels bewaard. De constructie, die uiteraard contrasteert met de kleine stenen huisjes die zo typisch zijn voor de Ardennen, blijft in de omgeving passen.

Een bijkomende beperking: de constructie moest de diepte van de aanpalende woningen aanhouden.

Zware renovatie

Aangezien de hoeve volledig werd vernieuwd – met uitzondering van de stenen gevelmuur die voor driekwart bewaard bleef – werd het project als een “zware renovatie” bestempeld. De betonnen pijlers en de kleine houten mezzanines in de schuur werden volledig opnieuw opgetrokken om een ruim en licht volume te creëren.

De werken hadden ook betrekking op een deel van het woonhuis: op het gelijkvloers werd een speelruimte ingericht en op de verdieping kwamen er twee slaapkamers bij.

Juffers

Het basisvolume werd “omhuld” om de oorspronkelijke oppervlakte van de hoeve te kunnen benutten. “Om die mantel te sluiten hebben we dunne wanden in gewapend beton opgetrokken”, legt de architect uit. “De ruimten buiten dat volume werden bekleed met cederhout.

Voor het zonlicht spelen ze een belangrijke rol, aangezien het in feite gaat om claustra’s, die in elk vertrek de gewenste hoeveelheid licht laten doordringen.” In bepaalde, bewust lichte zones, werden twee op drie kepers weggehaald, terwijl in de privévertrekken alle oorspronkelijke juffers onaangeroerd bleven.

Vier kubussen

Vier kubussen bakenen de ruimte af en leggen meteen dynamische accenten. Elk element kreeg een eigen kleur: turkoois, oranje, wit en zwart. De boxen vervullen ook een heel eigen functie. De zwarte is technisch van aard en herbergt een bergruimte, een vestibule en een toilet.

De turkooizen kubus vormt het rijk van de ouders, de witte dat van de kinderen. De oranje box, die een beetje als een beeldhouwwerk losstaat van de andere, biedt plaats aan de speelkamer en het bureau. “De kleuren versterken de aparte functies die aan de kubussen werden toebedeeld”, verklaart de architect.

Stavie Deroc

Niet gevonden wat je zocht?

Probeer het nogmaals in onze zoekmachine.

Gerelateerde artikels